Als trainingsacteur wissel ik regelmatig van rol. Dan speel ik een introverte collega of een praatgrage klant. Dan weer een zenuwachtige sollicitant of een dominante manager.
Welke rol ik ook speel, ik vraag me altijd eerst af hoe de non verbale communicatie van het personage er uit ziet. Hoe zit, loopt, praat, kijkt of beweegt diegene?
Als ik deze non verbale communicatie aanneem, komt de rest vaak vanzelf.
Nu neem ik mijn werk meestal niet mee naar huis. Toch deed ik laatst een experiment:
Ik liep door een drukke winkelstraat en voelde me niet bepaald happy. Soms heb je gewoon zo'n dag...
Toen besloot ik de non verbale communicatie aan te nemen van iemand die zich WEL happy voelt. Ik haalde mijn handen uit mijn zakken en liet ze ontspannen langs mijn lijf hangen. Ik ging rechtop lopen en liet mijn schouders zakken. Van gehaaste stappen ging ik zelfverzekerd en rustig lopen. Ik ontspande mijn gezicht en keek recht vooruit in plaats van naar de grond. Als mijn blik die van iemand anders kruiste, keek ik niet weg, maar glimlachte ik tevreden.
En het effect?
De meeste mensen lachten terug. Sommigen zeiden me gedag zonder dat ik ze kende. Een mevrouw begon spontaan een praatje met me. En het leek wel alsof ik me ineens niet zo slecht meer voelde. Sterker nog... Eigenlijk voelde ik me best gelukkig.
Je kunt je gevoel dus een beetje voor de gek houden door je non verbale communicatie te veranderen. Probeer maar eens te lachen EN je tegelijkertijd ongelukkig te voelen. Best moeilijk...
Toch benieuwd hoe dat er uit ziet? Nou, ongeveer zo:
Dus doe ook het experiment.
Want zoals je in de spiegel kijkt, zo kijkt hij terug.
Veel plezier!
0 reacties:
Een reactie plaatsen