ABFAB!

Afgelopen maand was ik voor het eerst van mijn leven in Amerika. New York om precies te zijn.

En als me een ding opviel aan de New Yorkers dan was het wel hun enthousiaste taalgebruik. Alles is fantastic, great, gorgeous, amazing, brilliant of fabulous.

Waar we elkaar in Nederland een 'fijne' dag wensen, wenst de New Yorker je een 'fantastische' dag.

Waar we het in Nederland 'leuk' vinden je te ontmoeten, vindt de New Yorker het 'absoluut geweldig' je te ontmoeten.

Wij nuchtere Nederlanders vinden dit soort taalgebruik al snel een beetje grootspraak. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Dadelijk denkt die ander nog dat je wat van hem wilt...

Maar waarom niet iemand een fantastische dag wensen in plaats van een fijne? Of iemand vertellen dat je het geweldig vindt degene te ontmoeten in plaats van leuk?

Als er namelijk een ding overstraalt naar anderen dan is het wel enthousiasme.

Ik vond het New Yorkse taalgebruik in ieder geval erg inspirerend en leuk. Of beter gezegd... HELEMAAL GEWELDIG!!!

Have a little faith...

We hebben allemaal onze onzekerheden.
De een wat meer dan de ander, maar de emotie is niemand vreemd.

Onzekerheid kan je hopeloos in de weg zitten en je enorm doen twijfelen.

En toch gaat niemand uit zichzelf twijfelen. Er is geen gen voor onzekerheid. Dit kan enkel ontstaan door de invloed van anderen en doordat je het zelf gaat geloven.

Het goeie nieuws is: onzekerheid kan ook een opstap zijn naar (zelf)vertrouwen.

Zoals de coach van de Chicago Bulls ooit heel treffend zei:

‘You just gotta learn to be comfortable being uncomfortable'

Dus tot die tijd: HAVE A LITTLE FAITH!

Geniet van dit mooie filmpje:

En de vraag is?

Als trainingsacteur laat ik deelnemers aan een training het effect van hun gedrag ervaren. Want ergens over praten is effectief. Maar iets ervaren is vaak effectiever.

Zoals Benjamin Franklin ooit zei:

"Tell me and I forget. Teach me and I remember. Involve me and I learn."

Als het aankomt op het effect van verschillende soorten vragen, zet ik regelmatig de volgende oefening in:

Deelnemers mogen, ter kennismaking met mij, om beurten vragen stellen. Iedere vraag mag.

Ze ervaren vervolgens direct het effect van de verschillende vragen.

Stelt iemand bijvoorbeeld een gesloten vraag: dan volgt er ook een gesloten antwoord. Dus enkel ''Ja' of 'Nee'.
Stelt iemand een open vraag: dan volgt er een open antwoord met meer informatie.
Stelt iemand een suggestieve vraag: dan volgt een wantrouwend antwoord.
Stelt iemand een keuzevraag: dan volgt enkel een van de gestelde keuzen als antwoord.

Enzovoort...

Vaak ben je je niet bewust van het soort vragen dat je stelt. En dat is best zonde!

Want als je je hier bewust van bent, krijg je ook de informatie die jij nodig hebt. En heb je zelfs de mogelijkheid om een gesprek te sturen.

Er zijn namelijk nogal wat soorten vragen die je kunt inzetten...

Open vragen, gesloten vragen, suggestieve vragen, sturende vragen, controlevragen, tegenvragen, gerichte vragen, directe vragen, indirecte vragen, reflectieve vragen, hypothetische vragen, keuzevragen, doorvragen
negatieve vragen...

Oh ja. En voor ik het vergeet.
Je hebt natuurlijk ook nog hele domme vragen... ;)



Meer weten over effectief communiceren? Kijk eens op de website van Boertiengroep.

Zal ik dit van u aannemen?

Als we met elkaar communiceren doen we allerlei aannames. En gelukkig kloppen deze aannames regelmatig. Maar soms ook niet.

Want zo makkelijk het is om iets aan te nemen, zo moeilijk is het soms om een aanname te toetsen.

In plaats daarvan bedenken we allerlei scenario's die onze communicatie blokkeren. Ineens zeggen we niet meer wat we te zeggen hebben. En vragen we niet meer wat we te vragen hebben.

Daarom speciaal voor jou deze fantastische tips.
Ze werken altijd...

Mis je iemand? Zoek contact.
Wil je begrepen worden? Leg uit.
Heb je een vraag? Vraag het.
Vind je iets niet leuk? Zeg het.
Vind je iets wel leuk? Zeg het.
Wil je iets? Vraag erom.
Wil je iemand zien? Nodig uit.
Hou je van iemand? Zeg het.

Tja. En meer is het niet.

Mensen kunnen namelijk niet raden wat er in je hoofd omgaat.
Het is dus beter om je uit te spreken in plaats van te verwachten dat de ander het wel weet.

Je hebt maar een leven. Dus neem het risico om een JA te krijgen. Je hebt namelijk al een nee...

Communiceer ze!

OMG!

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren...

Eindelijk had ik die afspraak met die interessante prospect. Licht gespannen en op pittige hakjes arriveerde ik op mijn afspraak. Toen ik door mijn gesprekspartner werd uitgenodigd plaats te nemen aan zijn bureau bleef ik plots met mijn pittige hakje achter mijn eigen broekspijp haken.

Met een weinig gracieuze val, smakte ik keihard achter het bureau...

De eerste emotie die ik tot in mijn tenen voelde? Je raadt het al:
SCHAAMTE!

Schaamte is een typisch menselijke emotie. Dieren kennen dit gevoel niet. Het gevoel wordt ons aangeleerd en het is daarnaast ook nog eens sterk cultureel bepaald.

En ondanks dat het een vervelend gevoel is, is het wel functioneel. Schaamte zegt namelijk iets over het beeld dat jij over jezelf hebt. En over het beeld dat je wilt dat anderen van jou hebben. Als je je schaamt geeft je hoofd een alarmsignaal af dat er niet aan dit beeld voldaan wordt.

Dit zou je kunnen zien als een kans om beter te functioneren. Mits je je schaamte als volgt kunt bekijken:

Waar schaam je je precies voor?
Is dit valse schaamte (=schuldgevoel) of echte schaamte?
Wat zou je kunnen DOEN of ZEGGEN om ervoor de zorgen dat dit verandert/verbetert?

Door je hier op te richten kun je je schaamte functioneel maken.

Maar vervelend is het gevoel natuurlijk wel.
Gelukkig kan het altijd erger. Getuige dit briljante Southpark filmpje.
Auw...